Współczesna opowieść o gatunkach obcych coraz rzadziej przypomina rozmowę o ekologii, a coraz częściej — raport z frontu. Są wrogowie, są mapy zagrożeń i są apele o bezwzględną eliminację. Gdy Natura zaczyna być opisywana językiem wojny, łatwo zapomnieć, że to nie ona ją wypowiedziała.

O pochodzeniu, czasie i złudzeniu czystości 

Rozmowy o gatunkach rodzimych i inwazyjnych niemal zawsze zaczynają się od słów, które niosą ze sobą ciężar większy, niż mogłoby się wydawać. „Obce”, „napływowe”, „najeźdźcze”, „inwazyjne” — ten język nie tylko opisuje rzeczywistość, ale od razu ją wartościuje. Sugeruje konflikt, zagrożenie, konieczność reakcji. Zanim jeszcze padnie jakiekolwiek pytanie o przyczyny czy funkcje, pojawia się domyślna odpowiedź: z tym coś trzeba zrobić.

A jednak wystarczy cofnąć się o krok, by zobaczyć, że sam punkt wyjścia jest znacznie mniej oczywisty, niż zwykle zakładamy. Bo czym właściwie jest „rodzimość”? I w jakiej skali czasu zaczyna ona mieć znaczenie?

Czytaj dalej Ludzka wojna. Gdy Natura staje się wrogiem – permakulturowe spojrzenie na gatunki obce i inwazyjne. →