W świecie ogrodników, sadowników i rolników niewiele istot budzi tak powszechne emocje jak mszyce, no może tylko ślimaki. Dla wielu są one symbolem ogrodowej katastrofy – drobne, czarne lub zielone stworzenia, które z dnia na dzień pokrywają młode pędy roślin, deformują je i osłabiają. To one są najczęściej oskarżane o zniszczenie ukochanej róży, zarażenie pomidorów wirusem czy zamianę fasoli w suche badyle. Gdy tylko się pojawią, w ruch idą opryski, domowe mikstury, a czasem i „twarda chemia”.
Artykuł autorstwa Anny Juchnowicz i Joanny Albin, Absolwentek Kursu Projektowania Permakulturowego PDC w Szkole Permisie.pl
Czy możliwe jest wspólne projektowanie i wdrożenie poważnego projektu przez grupę ludzi, którzy na co dzień nie pracują razem, ba, niektórzy nawet wcześniej się nie znają? Opisujemy przedsięwzięcie grupy absolwentów Kursu Projektowania Permakulturowego Szkoły Permisie.pl. Grupa ta zaprojektowała, a następnie wykonała prace terenowe w gospodarstwie, w którym znaczne nachylenie stoków powodowało szybki odpływ wody deszczowej i erozję gleby. Faza projektowa uwzględniała długotrwałą obserwację terenu, gleby oraz lokalnego klimatu i w większości przebiegała zdalnie. Chcieliśmy być dobrze przygotowani do działania, kiedy nasze spotkanie dojdzie do skutku. Stało się to możliwe pod koniec kwietnia 2025 roku. Część z absolwentów dopiero wtedy spotkała się na żywo.
POWÓD 1 – To jedyny w Polsce polskojęzyczny kurs PDC online — z certyfikatem rozpoznawalnym globalnie.
Jeśli chcesz uczyć się permakultury po polsku, bez bariery językowej i bez tracenia niuansów, to jest idealna okazja. Kurs spełnia międzynarodowe wymogi Permaculture Design Certificate (PDC).
Twórcy permakultury jasno podkreślali, że każdy, kto używa słowa „permakultura” zawodowo, powinien ukończyć pełny kurs PDC oparty o określone curriculum. Nasz program spełnia te standardy, a dyplom jest uznawany wszędzie, gdzie istnieje permakultura.
Jestem z pokolenia, które uczyło się, dorastało i kształciło na autorytetach. Mieliśmy swoich Mistrzów i Idoli – ludzi, którzy poprzez książki, wykłady i opowieści innych wyznaczali kierunki myślenia i działania. Nie inaczej było w permakulturze. Jej twórcy, Bill Mollison i David Holmgren, nauczyciele kursów PDC, tacy jak Geoff Lawton czy Larry Korn, a także specjaliści od poszczególnych dziedzin stawali się punktami odniesienia dla całych pokoleń praktyków. Jeśli deszczówka – to Brad Lancaster. Jeśli szara woda – Art Ludwig. Jeśli ogrody leśne – Robert Hart. A jeśli pasywne szklarnie solarne – Jerome Osentowski.
Jutro, 15 grudnia, zaczyna się przedsprzedaż naszego Kursu Projektowania Permakulturowego PDC w Szkole Permisie.pl.
Tradycją kursów projektowania permakulturowego jest to, że w każdej edycji rezerwuje się na nich miejsce dla osób, które nie mogą sobie pozwolić na zakup takiego kursu w jego pełnej cenie.
Edukacja zawsze była cichym architektem zmian kulturowych. Kształtuje nie tylko to, co wiemy, ale także sposób, w jaki myślimy, działamy i odnosimy się do otaczającego nas świata. W czasach globalnej niepewności — gdzie degradacja środowiska, fragmentacja społeczna i niestabilność gospodarcza dominują w nagłówkach gazet — edukacja staje się czymś więcej niż narzędziem osobistego rozwoju. Staje się narzędziem regeneracji. Sposób, w jaki nauczamy i uczymy się, określi rodzaj przyszłości, jaką możemy sobie wyobrazić, a co ważniejsze, jaką możemy zbudować.
Gdybym za każdym razem, gdy ktoś w reakcji na relacje z mojego ogrodu, pisze „To się nie opłaca” dostawał dolara, to już dawno jeździłbym Lamborghini. Opłacalność jest względna, szczególnie jeśli rozmawiają ze sobą osoby rozumiejące ją zupełnie inaczej – jedna w kontekście ekonomii kapitalistycznej, druga w kontekście permakulturowego rozumienia plonu, zysku i kapitału. Inne światy, „wojna światów”.
Wszystkim, którzy kiedykolwiek napisali, że uprawa jaką pokazuję, wszystko jedno czego, się „nie opłaca”, dedykuję i polecam ten artykuł, dziękując jednocześnie za inspirację do jego napisania – bez Was by nie powstał!
Choć do Mikołaja jeszcze zostało parę tygodni, ale wiecie jak jest… lepiej się zaopatrzyć wcześniej i mieć święty spokój – jak to mówią: leży, czeka, jeść nie woła … 😉
Książeczkę jeszcze możesz dostać TUTAJ – zapraszam 🙂
Niewiele terminów w ogrodniczo-ekologiczno-permakulturowych kręgach wzbudza większy entuzjazm — i dezorientację — niż „ogród permakulturowy”. Jest to określenie przywołujące na myśl obrazy bujnych leśnych ogrodów, dziwacznych spirali ziołowych, kreatywnych systemów kompostowania, kur grzebiących w ściółce i podniszczonych książek z nazwiskami Toby Hemenwaya i Billa Mollisona na okładce. Ale co on tak naprawdę oznacza?
Dżdżownice to jedne z najpowszechniejszych i najbardziej rozpoznawalnych organizmów żyjących w glebie na świecie. Są członkami typu pierścienic– Annelida, który obejmuje również pijawki i bezkręgowce morskie. Dżdżownice obecnie występują w prawie każdym ekosystemie lądowym na Ziemi. Odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu zdrowia gleby i wspieraniu wzrostu roślin, ponieważ pomagają rozkładać materię organiczną i uwalniać składniki odżywcze z powrotem do gleby. Poprawiają również strukturę gleby, przekopując się przez glebę, tworząc kanały umożliwiające lepszą infiltrację wody i wymianę powietrza.
